Uitgaan & Cultuur

Door Jenny ter Maat

Johan Kalter blaast voor de veertigste keer The Last Post bij Dodenherdenking Rijssen

Johan Kalter bij het oorlogsmonument op de Lentfersweg. Foto: 123PIX

RIJSSEN – Johan Kalter blaast voor de veertigste keer The Last Post tijdens de Dodenherdenking in Rijssen. Deze keer blaast hij, evenals vorig jaar, de tonen vanaf een plek naast het orgel de Schildkerk in. “Dat klinkt heel mooi in een lege kerk”, weet hij.

The Last Post maakte Kalter al mee in zijn diensttijd, toen hij als trompettist deel uitmaakte van de militaire kapel. In 1981 was hij voor het eerst te horen tijdens de Dodenherdenking in Rijssen. “Roelf Wolterink vroeg mij al een jaar eerder voor de herdenking. Maar ik kreeg toen een zweepslag en moest mijn bijdrage een jaar uitstellen”, vertelt de nu 68-jarige Rijssenaar.

Sinds dat jaar speelt Kalter The Last Post tijdens de plechtigheid en nog nooit sloeg hij een jaar over. Met vakantie rond 4 mei ging hij bewust niet. Ook al staat hij er straks voor de veertigste keer, een bepaalde spanning heb je altijd, vertelt hij. “Op het moment dat je speelt zijn de ogen van al die mensen op jou gericht. Ze staan naar jou te kijken. Dat brengt altijd wel spanning mee.”

Minutieus geregeld
Het muziekstuk duurt net iets langer dan een minuut. Maar in die minuut kan er toch iets verkeerd gaan. “Er zitten verschillende loopjes in, maar als je een beetje trompet kunt spelen, moet dat lukken. Toch kan het zo maar gebeuren dat er iets verkeerd gaat. Tot nog toe heb ik gelukkig nog nooit een foute aanslag gemaakt. Maar zeg nooit nooit.”
De herdenking is minutieus geregeld. “Het gaat op de klok. Ik krijg een seintje van de voorzitter van het comité als ik moet spelen. Als die zijn hand opsteekt, zet ik The Last Post in.”

Indrukwekkende ceremonie
Ook na al die jaren blijft de Dodenherdenking voor Kalter een indrukwekkende ceremonie. “Die twee minuten stilte, buiten bij het monument, vind ik elk jaar weer aangrijpend. De mensen zijn stil, het verkeer is stil. Je hoort alleen het fluiten van de vogels. Dat heeft iets.”

Kalter is nog niet van plan om de komende jaren de trompet naast zich neer te leggen. Dagelijks speelt hij een half uur, drie kwartier op het instrument. “Van alles, van geestelijk tot klassiek. Zolang het kan blaas ik.”

Eerbetoon
Volgend jaar 4 mei hoopt hij er weer te staan, buiten bij het monument, wachtend op het seintje van de voorzitter. Om dan opnieuw het eerbetoon voor de gesneuvelden, voor de slachtoffers van de oorlog, te laten horen. “Je staat er niet voor jezelf, maar voor al de oorlogsslachtoffers. Ook voor die mensen die hun leven gegeven hebben, de Rijssenaren die in het verzet zaten. Tot een aantal jaren terug werden er nog kransen gelegd door Rijssenaren die deel uitmaakten van die verzetsgroepen. Zij zijn inmiddels overleden. De kransen worden nu door vrijwilligers gelegd. The Last Post is gebleven, als eerbetoon, een laatste groet aan de gesneuvelden, aan de slachtoffers; opdat wij niet vergeten.”