Haajnveutjes

Vroger gunge viej met min va en moo noar de Eskoarke: alle zeundaage twee keer. De oale koarke har allemoal stangn boawn-in um ’t spul op de plaatse te hooldn. Vanof 1965 köm d’r vuur de Gereformeerde Gemeente in Nederland ne nieje koarke op dezelfde plaatse. Dee koarke steet d’r aaltied nog, doar op ’n hook van de Esstroate en de Bleekstroate.

Ik weet ’t neet mear precies, mear ik denke det ‘t in de oale koarke was. De Haajnveutjes hadn plaatsen achteran, an de leenkerkaante. Vlak biej de trappe noar ’t örgel. Viej zatn meestal rechts en a-k noar leenks keke, dan kon-k de Haajnveutjes zo zeen zitn. Mear dat dee-k nit zo vake, want dan kree-k van min moo ne stötte in de zied. Vanof eure plaatsen konn de Haajnveutjes ‘n örgelspöller zeen zitn. Dat veun ze nit allenig mooi, mear ook meraakels heandig. De Haajnveutjes warn echte leefhebbers van örgelmeziek. En vaake at ‘t örgel eenmoal op gaank was ekömn, dan maakn ene van de Haajnveutjes ne fiddernde beweange met de haande. Dat was dan bedoeld vuur ’n örgelspöller, doar boawn an de trappe. Dat beteekn: astebleef, trekt den knop van ’n trildert (tremulant) eens oet. In de Eskoarke zingt ze op hele nootn. Mear zo doonde galmdn de Psalmn in de Eskoarke vake nit allenig in hele nootn, mear mangs ook nog fiddernd, duur de koarke. Wat ’n domie doarvan veun, vertealt oons de historie nit.

De Haajnveutjes warn ook jagers en iej konn ze gedurig in ’t veeld inteegn komn. Meestal helemoals in ’t greun. Ik dörve neet te zeng of’t jagers met pepiern of jagers zoonder pepiern warn. Wilm neumdn ze in elks geval ‘van Rees’, noar nen bekeandn bosjager oet dee tied...

De Haajnveutjes harn ’n hoes in de Tabaksgaarden, teegnoawer Geeze en Jan van Jan Brunk. Het warn mooie keals met aaltied stoarke verhaaln: Johan, neumn ze ‘van Schendel’, noar nen wielrenner oet dee tied. He har ne soort racefietse en doar kon-e volgens zikzelf gleujnig hard met jaagn. Hee staptn ne keer of biej ‘t moark, dee de pette of en keek greuts um zik hen. ‘Non?’ vreugn de keals dee-t doar biej ’t café van Hegeman steunn, ‘hoe hatte kö’j d’r met jaagn’? Ze wussen wal dat-e ginnen teller an de fietse har. Mear hee antwoordn: ‘Ik kömme gisternnomdag met de fietse in thoes en ik spiejn ne keer op de ketne: den sissen ’t oet!’

Ik heb ‘t hier al veaker ezegd: a’j miej nit gleuwt, dan za’k oe de volgende keer wal wier wat aans vuurleegn!

Jan Poortman