Oold en stief...

…en nog gen wief. Een roar sprekwoord woer a’j niks met köant. D’r zeent ook sprekwöare, woer a’j vuurspelboare reacties op kriengt. Een vuurbeeld: iej zengt: ‘wiesheaid keump met de joaren”. Duurgoans steet d’r dan dreks ene kloar um te zengn: ‘dan mur-iej nog heel völle joaren leaven’. Ha, ha. Harry Mulisch leawden 83 joar en kon dus controleren of het klopt: ‘tachtig worden is vreselijk, maar geen tachtig worden is nog vreselijker.’ Bernard Shaw har ne iets ingewikkelder sprökke: ‘je stopt met lachen als je oud wordt, je wordt oud als je stopt met lachen’. Ofwal: a’j oold wordt, krie’j te maken met specifieke sprökke. Mer dat nit allenig. Iej kriengt ook te maken met ne bezorgde jongere generatie. Leefdevol wiest ze oe op het gemak van beugels. In een bad, in de douchcabine, op ’t huuske. D’r zeent allichte ook beugels vuur an de televisie, a’j las kriengt van de ogen. Dee televisie maakt euldere leu ook letterlijk horendol as het um geheurapparaten geet. Nen keal keump bekaand elken dag op de tellevisie um oe spekzeverig dudelijk te maken hoe gekoop zinne apparaten wal nit zeent.

Dan is d’r ook nen hoop genöal oawer de oolde bene. Leu begeent dan te stroompelen, en dat hef van alns te maken met van alns, bloodvaten, kraamp in de lies, duur de knene zakken, problemen met de höppe. Fietsen wil dan nog wal. Mer dat leawert nen hoop gezeur op oawer helmen, en wal of gin batteriejen op ’n bagagedreager. A’j dan as oalen keal zucht, da’j eers een proefritje wilt maken met ne vetfietse, met van dee brede beande en da’j doar merakels lekker met köant schuren in ’t verkeer, krie’j alle keender en kleankeender oawer oe hèn: gen sprake van.! Leefdevol wiest ze oe op nen rolstool. As ze doaroawer begint buug ik de andach of met ne verhandeling oawer woedäoanig dat Nedersaksische woord kleenkt: ‘rolstool’. Twee moal nen biejzeunderen kleenker, ‘dee ‘ó’. Het kleenkt heel aans as b.v. ‘knolkool’. Het is earder ne ‘o’ tussen de ‘o’ en de ‘oe’ in. Ik heb vurig joar ’n zetje mutten manoeuvreren met zonnen stool in een woonzorgcentrum. Met twee haande an de wielen frotsen um vuuroet te kommen. Met weemood dach ik an min gropmoo in Vrezenvenne, zee har een köarken met twee hefbeume an ’t vuurwiel, het was prachtig um doar stiekem rondjes met te jaangn as ’t oale meanske lag te rösten. Nee, dus gennen rolstool, gin sprake van! Nen rollator dan? D’r steet d’r ene in de schure. Ik veen het ealke gezeg gen gezichte, zonnen oalen kearl, vuuroawer hangend met ne kromme rugge, en vuurzichtig sloffend veer wieltjes achternoa lopen. ’Hebt mer nit zo völle pröatjes’, heur ik dan. ‘En woer lig dat leentje, da’w wierumme mut steurn noar ’n Haag, as ’t zo wied is?’ ‘As ’t zo wied is’…., prachtige, vage umschrieving van de toekomst van nen tachtigplusser….

Gerrit Kraa