Logica

De dierenartsen Gilles en Wendy de Waard lopen, net als ik, al heel wat jaartjes mee in de praktijk en op een gegeven moment denk je dat je alle reacties van klanten wel een keer hebt meegemaakt. Maar het blijkt mogelijk om nog iedere keer weer verrast te worden door een bijzondere en nog niet eerder gehoorde redenering.

Zo zat er een bezorgde meneer in de wachtkamer met zijn hondje Frieda. Het hondje leek gezond, alleen had ze een wat dikke buik. Toen Frieda aan de beurt was en bij dokter Gilles op tafel stond was de dikke buik goed zichtbaar. Volgens meneer was het hondje levendig en at ze goed maar niet zo overdreven veel dat ze daar een dikke buik van kon hebben. Dus hij was bang dat er iets mis was met Frieda, misschien een tumor in de buik? Nadat dokter Gilles Frieda helemaal had nagekeken en de buik had gevoeld, vroeg hij wanneer Frieda loops was geweest. Nou dat wist meneer niet precies, maar dat was al een tijdje geleden. “Een week of 5 ongeveer?” vroeg dokter Gilles. Dat zou wel kunnen volgens meneer.

“Ik denk dat Frieda puppy’s gaat krijgen,” zei dokter Gilles.
Maar dat was volgens meneer onmogelijk. Frieda werd aan de lijn uitgelaten, kwam nooit alleen buiten en toen ze loops was hadden ze extra goed opgelet. Toen dokter Gilles voorstelde om een echo te maken, omdat hij wel bijna zeker wist dat Frieda drachtig was, raakte meneer wat geïrriteerd: “Dat is nergens voor nodig. Ik zeg toch dat dat onmogelijk is, ze is echt niet alleen op stap geweest.”

“Dát geloof ik wel,” zei dokter Gilles voorzichtig, “maar u hebt toch nog een hond thuis? En dat is toch een mannetje?”
Het baasje van Frieda keek even verbaasd en begon toen te lachen: “En dát kan al hélémáál niet, want het zijn broer en zus!”
Tegen zo veel logica kon zelfs dokter Gilles niet op!
Waar 4 weken later 5 gezonde pups vandaan kwamen blijft een raadsel…

Of die keer dat er een wat ouder echtpaar op het spreekuur kwam met hun Appenzeller Sennenhond genaamd Puck. Puck was al behoorlijk op leeftijd, maar desondanks was dokter Gilles op zijn hoede, want Puck was niet altijd even aardig, vooral niet als er iets moest gebeuren wat hij niet zo’n goed idee vond. Deze keer had Puck last van z’n oren en die zitten best gevaarlijk dicht bij zijn bek…

Toen dokter Gilles in het oor van Puck wilde kijken, draaide deze zich razendsnel om en beet dokter Gilles in zijn hand. Deze hield een niet zo’n net woord nog net binnen terwijl het bloed uit zijn hand stroomde. Meestal reageren eigenaren dan erg geschrokken en vinden het heel erg dat hun hond heeft gebeten. Deze keer was de reactie anders. Meneer zei met een gezicht glimmend van trots: “Wat geweldig hè, dat zo’n oude hond dát nog kan!”

Nou, daar dacht dokter Gilles héél anders over!

Janny Grooten-Reterink